iraneiranian ایران ایرانیان

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

مصاحبه مجله آرش با ابوالحسن بنی‌صدر در رابطه با تحولات کشورهای عربی

ابوالحسن بنی‌صدر

نه در تونس و نه در مصر، «اسلام‌گرايان» ابتکار عمل به‌جای خود، حضور تعيين‌کننده نداشته‌اند. بنا بر اين، بسا درک روشنی از اصول راهنمای دمکراسی، استقلال و آزادی و رشد بر ميزان عدالت اجتماعی و حقوق‌مندی انسان و جامعه، وجود ندارد. پس خلاء وجود دارد و آن را بيان قدرتی پر خواهد کرد

شش سئوال از مجله آرش:

۱ خيزش های توده ای ضد حکومتی در کشورهای عربی چرا زنجيره ای شد؟ آيا توّهم تکرار پذيری سناريوی آسان و تند آهنگ تونس، مردم اين کشورها را به شوق آورد؟ اگر نه، کدام زمينه های مشترک و چه عواملی همزمانی خيزش ها را اجتناب ناپذير ساخت و چرا فقط در چند کشور معين؟
۲ آيا زنجيره‌ی اين خيزش ها در جهان عرب، فقط مجموعه ای از چند حادثه‌ی سياسی است يا يک رخداد تاريخی؟ به عبارت ديگر صرفنظر از نتايج سياسی و اجتماعی کوتاه مدت آن ها در هريک از اين کشورها، آيا روند بازگشت ناپذيری در منطقه اتفاق افتاده و حرکت عمومی ناگزيری آغاز شده است؛ همچنان که پنجاه سال پيش در همين کشورها با کودتاهای ضد استعماری ورقی تاريخی برگشت ؟
۳ آيا اين جنبش های زنجيره ای که همچون واگن های متعدد قطار همزمان به راه افتاده اند، در ساختارهای سياسی و نظامی و بافت‌های اجتماعی کم و بيش متفاوت، می توانند به حرکت با هم ادامه دهند و سرنوشت يکسانی (اعم از پيروزی يا شکست) بيابند؟
۴ دسته ای از حکومتيان ايران ناخشنود از اين واقعيت کنونی که مردمان عرب اسلامگرا و خواستار حکومت اسلامی نيستند و هم چنين به بهانه های کوناگون از جمله مداخله گری دولت های غربی، آن ها را ساخته و پرداخته غرب و اسرائيل قلمداد می‌کنند و دسته ديگر از آن‌ها، به اين اميد که جريانات اسلامگرا در اين جنبش ها تقويت شده و رهبری آن ها را به دست بياورند، ادعا می کنند که آن ها در پی چيزی جز «بيداری اسلامی» در منطقه و رسيدن امواج انقلاب اسلامی ايران به سواحل آبی و خاکی اين کشورها نيستند. با توجه به مجموعه شرائط حاکم بر اين جنبش ها و ظرفيت های متناقض موجود، به خصوص وضعيت رهبری اين جنبش ها و مداخله گری خارجی، شانس استقرار يک رژيم سياسی – اقتصادی دمکراتيک و يا ريسک عقيم شدن آن ها با مداخلات امپرياليستی و يا حتی چشم انداز تکوين رژيم اسلامی چقدر است؟ دولت های غربی با حکومت های ليبی و سوريه مخالفت می کنند و جمهوری اسلامی با حکومت بحرين و يمن. واکنش اصولی به جنبش های گوناگون چگونه بايد باشد؟
۵ اگر در تونس و مصر نيروهای امنيتی و ارتش بجای تداوم و تعميق سرکوب، با اتخاذ تاکتيک تحبيب مردم و قربانی کردن بن علی و مبارک، به مهار جنبش برآمدند و نظام را از گزند گسترش و تعميق حرکت مردمی حفظ کردند، به نظر می‌رسد که حاکمان ليبی و سوريه و يمن و بحرين الگوی خامنه ایاحمدی نژاد را سرمشق قرار داده اند. اين که حاکمان از جنبش های کشورهای ديگر درس می گيرند، جنبش های آزادی خواه وبرابری طلب ايران و عرب در همين مسيری که تا به حال طی کرده اند، چه آموزه هايی برای يکديگر دارند؟
۶ برخی می گويند اين جنبش های تاکنون مسالمت آميز، وقتی بی رحمانه به خاک و خون کشيده می شوند، بدون دخالتگری نظامی خارجی چطور می‌توانند بر حکومت های تا دندان مسلح و انعطاف ناپذيری مثل حکومت های قذافی و اسد و عبدالله صالح يا رژيم بحرين که از پشتيبانی عربستان و غرب برخوردار است، غلبه کنند؟ آيا به راستی جز تسليم به اين حکومت ها و يا طلب مداخله نظامی خارجی، راه ديگری برای پيشرفت اين جنبش ها وجود ندارد؟

پاسخها به پرسشهای آقای خلجی مدير مسئول مجله آرش:

پاسخ به پرسش اول:
۱ – جنبش همگانی عوامل مساعد با خود را می طلبد. وجود اين عوامل و نبود فشار از خارج (حمايت بيگانه از دولت استبدادی) و يا کاهش آن، جنبش همگانی را ميسر می سازد:
۱.۱ – وقتی رژيم مرام را از هدف خالی می کند و هدف رژيم، حفظ خود می گردد و جامعه صاحب هدفی می شود که استقلال و آزادی است، يک عامل بزرگ مساعد جنبش پديد آمده است.
۱.۲ – وقتی تکيه گاه اجتماعی رژيم اقليت می شود و رژيم توانائی تبديل اقليت به اکثريت را از دست می دهد و بسا فرصت تبديل اقليت به اکثريت بدست می آيد اما نمی تواند مغتنم بشمارد، اکثريت ناراضی بزرگ و بزرگ تر و مخالف می گردد. چنين که شد، عامل دوم جنبش همگانی بوجود می آيد.
۱.۳ – اکثريت بزرگ وقتی به جنبش همگانی بر می خيزد که قشرهای مختلف جامعه، با وجود مرزهای طبقاتی، از حقوقی محروم می شوند که حقوق ذاتی انسان و نيز حقوق ملی بشمارند. از اين رو، اشتراک در حقوق، مانعی که مرزهای طبقاتی هستند، را از پيش پا بر می دارند. بدين سان، عامل سوم جنبش همگانی فراهم می گردد. بديهی است که شناساندن اين حقوق به جامعه، وجدان همگانی را غنی و فاصله زمانی تا جنبش همگانی را کوتاه تر می کند.
۱.۴ – جنبش همگانی در مرحله اول، يعنی سرنگون کردن رژيم استبدادی، نياز به رهبر و بديل ندارد. زيرا می تواند بطور خود جوش به خود سازمان دهد. جنبش های تونس و مصر، تا حدودی شاهد اين مدعی هستند. اما در مرحله دوم که مرحله خلع يد است و نيز در مرحله سوم که مرحله استقرار نظام سياسی جانشين است، نياز به بديل و انديشه راهنما دارد. انقلاب ايران، در مقايسه با جنبشهای همگانی در مصر و تونس، ضرورت عامل بديل و نيز انديشه راهنما را مبرهن می سازد. الا اين که، در انقلاب ايران، بديل نه با انديشه راهنما و نه با هدفهائی که در آن بيان تعريف می شدند، سازگاری نداشت.
بديهی است وجود نيروی محرکه توانا به تحول کردن به بديل، وصول جنبش را به هدف، مطمئن تر می کند.
۱.۵ – در جنبشها، بسا يک انديشه راهنما که بيشتر مردم بدان گرويده اند، هدفهای آن را تعيين می کند. هرگاه چنين نباشد، انديشه های راهنمای می بايد در تعريف های شفاف از اصول راهنمای جنبش اشتراک جسته باشند. در اين صورت، نيروی محرکه و نيز بديل، شکل و محتوای جبهوی پيدا می کنند. هرگاه اين عامل نيز وجود پيدا کرده باشد، عامل پنجم جنبش همگانی در وجود آمده است.
بدين سان، اندازه ارزش قدرت در جامعه و اندازه ارزش استقلال و آزادی انسان و حقوقمندی او، بنا بر اين، نسبت فرهنگ استقلال و آزادی، به ضد فرهنگ قدرت، عاملی تعيين کننده از عوامل جنبش همگانی است.
۱.۶ – نيروهای محرکه، در فعاليت خود، رابطه مستقيم دارند با نظام اجتماعی. توضيح اين که هرگاه نظامی اجتماعی نتواند نيروهای محرکه را در خود فعال کند، انقلاب ضرورت پيدا می کند. از اين رو، استبدادها کار اولشان خنثی کردن نيروهای محرکه به قصد بازداشتن نظام اجتماعی از تحول است. انسان نيروی محرکه ای توليد کننده نيروهای محرکه است. از اين رو، خنثی کردن انسان، کار اول در دستور کار هر استبدادی، است. اين کار را از راه تخريب و صادر کردن و به خدمت گرفتن و مشغول کردن به فعاليتهای کاذب، انجام می دهد. اما زمانی می رسد که رژيم استبدادی از خنثی کردن تمامی اين نيروی محرکه، ناتوان می شود. در مورد ايران و در مورد جنبشهای همگانی بعد از انقلاب ايران، جوان شدن جامعه ها و خنثی نشدن نيروی محرکه ای که جوانها هستند، عاملی مهم از عوامل پديد آمدن جنبش همگانی می شود.
۱.۷ – دولت در هرکشور بر يکچند پايه ها و شماری ستون پايه ها استواری و ثبات پيدا می کند: بنيادهای اجتماعی، بخصوص دو بنياد دينی و سياسی، دو پايه بشمارند. قدرت خارجی پايه سومی است. نظام اجتماعی – اقتصادی در شهر و روستا، پايه چهارمی است. هرگاه اين پايه های ويران و يا حتی سست شده باشند و ستون پايه ها (قشون و سازمانهای سرکوب و دستگاه های قضائی و تبليغاتی و…) توانائی حفظ ساخت دولت استبدادی و وابسته را از دست داده باشند، توانائی مقابله رژيم با جامعه ملی کاهش يافته است. وجدان همگانی جامعه ملی بر اين امر، آگاه می شود و دستور جنبش همگانی را صادر می کند. اين عامل، بسا عاملی است که وجودش اثر بخشی عوامل ديگر را زياد و يا کم می کند. بنا براين، اهميت قطعی دارد. چراکه در دموکراسی های موجود، دولت ثبات خود را از حاکميت مردم دارد. هراندازه عدالت اجتماعی بيشتر تنظيم کننده رابطه های اقتصادی و اجتماعی و سياسی و فرهنگی باشد، دولت با ثبات تر می شود. اما در استبدادها، مردم حاکميت ندارند. بنا بر اين، هرگاه پايه ها ويران و يا حتی سست شوند، رژيم ثبات خود را از دست می دهد و در معرض سقوط قرار می گيرد. اين همان عامل است که در ايران و در کشورهای در جنبش، سبب عدم اطمينان کارگزاران استبداد به بقای رژيم و اطمينان مردم در جنبش به موفقيت خود می شود.
۱.۸ – بدين قرار، قدرت خارجی، بمثابه پايه، عامل برخاستن به جنبش می شود، اگر توانائی مداخله خود را از دست داده و رژيم جباران از حمايت آن محروم شده باشد.
۱.۹ – اطمينان از آينده، عاملی ديگر و در شمال مهمترين عامل ها است. در حقيقت، رژيم استبدادی ميان خود و جامعه، ترسها را حايل می کنند. مدارهای بسته ای که اعضای جامعه در آنند، خاصه مدار بسته بد و بدتر و مدار بسته مصلحت و حق و حقيقت، که بنا بر اولی، از ترس بدتر به بد بايد پناه برد و بنا بر دومی، از ترس جبار، همواره مصلحت بر حق آدمی مقدم است و می بايد به مصلحت عمل کرد، انسانها را از آينده سخت می ترسانند. وجود بديل و هدف روشن و بيان استقلال و آزادی و نيز خشونت زدائی و شناسائی کردن ضعفها و ناتوانی ها و پيشنهاد روش گذار از ناتوانی به توانائی و شرکت مردم در سازماندهی تحول، اطمينان از آينده را جانشين ترس از آينده می کند و در برخاستن مردم به جنبش، در شمار اثرگذار ترين عاملها می گردد.
۱.۱۰ – در همان حال که قدرت خارجی پايه ای از پايه هائی است که بنای استبداد وابسته برآنها استوار می شود، پيروزی جنبش همگانی در کشوری، عاملی تعيين کننده از عوامل برخاستن مردم در جامعه هائی می شود که عوامل جنبش همگانی در آنها وجود دارند (اثر برانگيختن به همانندی جستن).

بدين قرار، در جامعه های عرب که، در آنها، جنبش همگانی روی داده است، می بايد عوامل بالا، بطور نسبی وجود داشته باشند. وگرنه جنبش در تونس نمی توانست جنبش در مصر و کشورهای ديگر را به دنبال بياورد. بديهی است که پيروزی مردم تونس در مرحله نخستين جنبش همگانی خويش، خود عاملی از عوامل برانگيزنده شده است (اثر برانگيختن به همانندی جستن). زنجيره جنبشها امر تازه ای نيست. پيش از آن، در روسيه و اروپای شرقی، جنبشها زنجيره ای را پديد آوردند. در آن مورد، روسيه هم بمثابه قدرت از حمايت از رژيمهای وابسته به خود ناتوان شد و هم بلحاظ برخاستن جنبش با هدف تغيير رژيم، عواملی از عوامل جنبش همگانی در کشورهای اروپای شرقی گشت.
گفتنی است که انقلاب ايران می توانست بلاواسطه عاملی از عوامل برانگيختن جنبشهای همگانی در کشورهائی بگردد که، در آنها، عوامل مساعد جنبش وجود داشتند. اما خشونت گسترده و گروگانگيری و جنگ و انزوای بين المللی، انقلاب ايران را به لولوئی بدل کرد که استبدادها، از آن، برای ايجاد ترس از جنبش، استفاده می کردند. باوجود اين، با فاصله زمانی نه چندان زياد، روش که جنبش همگانی است و اشتراک همگان در حقوق، از انقلاب مردم ايران اخذ شدند و با موفقيت بکار رفتند.
مقايسه وضعيت در ليبی با وضعيت در تونس و مصر و مقايسه جنبش در اين دو کشور با سوريه و يمن و بحرين، ما را از اين واقعيت آگاه می کند که تفاوتها ناشی از وجود عوامل جنبش همگانی و فقدان بيشتر يا کمتر اين عوامل، در اين کشورها هستند. ضعف و يا فقدان اين عاملها و به ما می گويند چرا در کشورهای ديگر، جنبش همگانی روی نداده است.

پاسخ به پرسش دوم:
۲ – وقتی مردمی مرزهای طبقاتی و قومی و دينی و جنسی را در می نوردند، تحولی بنيادی روی داده است. بديهی است که چنين تحولی غير قابل بازگشت نيست. يعنی ممکن است استبداد بازسازی شود. هم اکنون، خطر بازسازی استبداد در تونس و مصر وجود دارد. الا اينکه بازگشت، در واقع، مقاومتی است که ساختهای استبدادی می کنند. اما دير يا زود، اين مقاومت پايان می پذيرد و جامعه هدف جنبش خويش را کم يا بيش، متحقق می گرداند:
۲.۱در مورد ايران، هدف جنبش مردم اين بود که ولايت مطلقه شاه شاه مصدر قانون و بيم و اميد») را با ولايت جمهور مردم يا ارتقای مرتبت و منزلت انسان ايرانی از «رعيت» به شهروند بود، بمعنای عضو جمهورصاحب ولايت (جمهوريت) و دارای حق برابر بر حاکميت و حقوقمند و همبسته با ديگری و عامل به حقوق و رعايت کننده حقوق ديگری. با آنکه، آقای خمينی و ملاتاريا برضد انقلاب کودتا کردند و ولايت شاه را با ولايت مطلقه فقيه جانشين کردند، اما رها نکردن تجربه انقلاب و پی گرفتن هدف آن، اينک، اشکال گوناگون حاکميت بر مردم، بی اعتبار شده اند و اصل حاکميت مردم روز به روز، اعتبار بيشتر جسته است و می جويد. از هم اکنون، می توان با اطمينان گفت: انقلاب درکار برگشت ناپذير کردن ولايت جمهور مردم است.
۲.۲ – هرگاه تاريخ را مجموعه ای از امور مستمر بدانيم، تغيير يک امر مستمر (دولت استبدادی) اگر با تغيير امرهای مستمر ديگر همراه شد، تغيير قطعی و بازگشت ناپذير می شود. بنا بر اين، تغيير ساختهای اقتصادی و اجتماعی و سياسی و فرهنگی، به ترتيبی که نظام اجتماعی باز و تحول پذير گردد و شهروندی بمعنای بالا تحقق جويد، نيز ضرور هستند. حال آنکه، در حال حاضر، ساخت دولت و رابطه اش با جامعه در هيچيک از دو کشور مصر و تونس، هنوز، تغيير نکرده است. آيا جامعه ها از مقاومت ساختها، بنا بر اين، از سختی کار آگاهند و عوامل برانگيزنده جنبش همگانی، همچنان درکار می مانند تا مراحل دوم و سوم (در آنچه به تغيير رژيم مربوط می شود) با موفقيت انجام گيرند؟ پاسخ به اين پرسش مثبت نيست. باجود اين، فعال شدن نيروهای محرکه در نظام اجتماعی، نياز به تغيير همه جانبه دارند. پس اگر جنگی به اين کشورها تحميل نشود و خطر تجزيه تهديدشان نکند، اين نيروها در جهت تحول همه جانبه بکار می افتند.

پاسخ پرسش سوم:
۳ به اين پرسش، در پاسخها به پرسشهای اول و دوم، بخصوص در پاسخ به پرسش اول، پاسخ داده شد. با وجود اين، يادآوری نکات زير، ضرور هستند:
۳.۱ – بديهی است نايکسانی ساختها و کمی و بيشی عوامل برانگيزنده جنبش همگانی و نيز تحول آنها، محلی برای يکسانی فرجامهای جنبش ها باقی نمی گذارند. هرگاه جامعه ها به يک اندازه بر استقلال و آزادی انسان و نيز جامعه وجدان يابند و قدرت را ضد ارزش شمارند، هنوز تحولی همسان نمی کنند. مگر آنکه عوامل ديگر – خواه آنها که بر شمرده ام و چه آنها که بر نشمرده ام – نيز هم اندازه باشند و در طی مراحل، تغيير نکنند.
۳.۲ – عاملی از عاملها که بر نشمردم و جای به حساب آوردنش اين جا است، توانائی جامعه ها به تعامل بايکديگر و بين المللی کردن جنبش های خويش است. برای مثال، در مورد ليبی و يمن و بحرين و سوريه، جنبشهای مصر و تونس با جنبش در آن کشورها تعامل نمی کنند. در عوض، قدرتهای خارجی هستند که اين يا آن نقش را (در مورد بحرين، ضد جنبش و در مورد سوريه، کمتر از ليبی، ضد رژيم و در مورد يمن، حمايت شرمگينانه از رژيم) بازی می کنند. هرگاه جنبشها بايکديگر تعامل می داشتند، حتی اگر دو جنبش تونس و مصر که مرحله اول را طی کرده اند، بايکديگر تعامل کنند، توانائی بيشتری می يابند و توانائی به انجام رساندن مرحله های دوم و سوم پيدا می کنند.
۳.۳ – و باز عاملی مهم از عوامل که مساعد تعامل جنبشها است، اندازه ترس از ناشناخته است: ترس از استبداد دينی، يکی از اين ترسها است. ترس از تجزيه يکی ديگر از ترسها است. در جامعه های بزرگ چون مصر، ترس از بيکاری و فقر شديد تر است. فقدان بيان استقلال و آزادی، ترس از استبداد ايدئولوژيک (دينی يا غير آن، در حال حاضر دينی) را بسيار شديد می کند. در مورد سوريه، اين عامل، هم اکنون، از عوامل بازدارنده است. کادرها در جنبش حضور ندارند زيرا از وضعيتی که جانشين وضعيت کنونی می شود، بسيار می ترسند.
اين عامل در ايران نيز نقش بازدارنده را بازی می کند. بنا بر اين، بهمان اندازه که در جانشين ترسها کردن اطمينان ها موفقيت بدست می آيد، احتمال بروز جنبش همگانی و ادامه آن تا پيروزی، بيشتر می شود.
۳.۴ – وجود يا نبود بديل، باز از عاملهائی است که ادامه جنبش در گرو آنست. موفقيت هر جامعه به ايجاد آن، توانائی آن جامعه را در به نتيجه رساندن جنبش خود، تضمين می کند. در حال حاضر، جنبشها فاقد اين عامل هستند. اين امر که بر مصر و تونس، بازماندگان رژيم های استبدادی حاکمند و در مصر، نظاميان می خواهند خلاء را پر کنند، گويای اين واقعيت است که تحولها نايکسان و آينده ها، بستگی مستقيم به وجود همه عاملها، خاصه، عاملهائی دارند که فرجام هر جنبش در گرو وجود آنها است.
۳.۵ – بنا بر قاعده، هر خلاء را قدرت پر می کند. استقلال داشته هر انسان و آزادی بکار بردن اين داشته است. حال اگر انسانی و جامعه ای داشته خود را بکار نبرد، خلاء پديد می آيد و اين خلاء را قدرت پر می کند. پس اندازه شعور بر استقلال و آزادی و حقوق، ما را از اندازه خلاء، بنابراين چند و چون تحول هريک از جنبشها آگاه می کند. چون اين اندازه گيری انجام نگرفته است، بدون دقت، اما تا حدودی با اطمينان، می توان گفت جنبشها تحولهای نايکسان خواهند کرد و فرجام های نايکسان خواهند جست.

پاسخ پرسش چهارم:
۴ باز می گويم که بنا بر قاعده، خلاء را قدرت پر می کند. بنا بر اين،
۴.۱ – خلاء حاکميت مردم را حاکميت اقليت قدرتمداری پر می کند که با پايه ای که قدرتهای خارجی هستند، تعامل می کند و، حد اکثر، يک شبه دموکراسی را جانشين می کند.
۴.۲ – خلاء بيان آزادی، را بيان قدرت پر می کند. پس هرگاه بيانی در بردارنده تعريف شفاف از استقلال و آزادی و حقوق ذاتی انسان و حقوق جمهور مردم و روشهای عمل به حقوق و برقرار کردن رابطه حقوقمند با حقوقمند، نباشد، خلاء را بيان قدرت پر می کند. نامی که اين بيان می يابد، اهميت ندارد مگر از لحاظ داشتن زمينه مساعد در جامعه. چنانکه، در جامعه های مسلمان، اين بيان قدرت می تواند صورت دينی بجويد و صفت «اسلامی» بيابد. در جامعه های ديگر، همان رسم، اسم های ديگر می تواند پيدا کند. چنانکه بنيادگراهای امريکائی، به بيان قدرت خويش صفت مسيحی می دهند. نوعی ديگری از قدرتمدارها خود را «محافظه کار جديد» می خوانند. در اروپا، راستهای افراطی اين و آن نام را به بيان قدرتی می دهند که اندايشه راهنما کرده اند. گرايش به راست در جامعه های غرب، هم به دليل موقعيت مسلط غرب است و هم بلحاظ بحران انديشه راهنما است.
بدين قرار، در جامعه های تونس و مصر وهرگاه بيان استقلال و آزادی، خلاء را پر نکند، احتمال پر شدن خلاء توسط «اسلام گرائی» بمثابه بيان قدرت و نيز ضد آن (بازگشت به رژيم هائی که از مبارزه با اسلام گرائی مشروعيت می گرفتند)، متصور است.
نه در تونس و نه در مصر، «اسلام گرايان» ابتکار عمل به جای خود، حضور تعيين کننده نداشته اند. بنا بر اين، بسا درک روشنی از اصول راهنمای دمکراسی، استقلال و آزادی و رشد بر ميزان عدالت اجتماعی و حقوقمندی انسان و جامعه، وجود ندارد. پس خلاء وجود دارد و آن را بيان قدرتی پر خواهد کرد. از اين رو، نقش روشنفکران بمثابه کسانی که وجدان بينشی و علمی جامعه را غنی می سازند و اين وجدان، بنوبه خود، وجدان همگانی را غنی می کند و به آن اصول مقبوليت همگانی می بخشد، تعيين کننده است.
۴.۳ – خلاء بديل سازگار با هدف جنبش را نيز، گروه های قدرتمدار پر می کنند. بدين خاطر به مردم تونس و مصر و ديگر مردم، تجربه انقلاب ايران را بازگفتم واهميت بديل سازگار با هدف جنبش را خاطر نشان کردم.
۴.۴ – ترس رژيم مافياهای نظامی – مالی و ترس اسرائيل و غرب از استقرار مردم سالاری در خور اين عنوان، يک نوع نيستند: اولی از سقوط می ترسد و دومی ها از بيرون رفتن اين جامعه ها از مهار و تغيير رابطه کنونی که رابطه مسلط – زير سلطه است. دو نوع ترس، دو نوع راه برد و کاربرد ايجاب کرده اند: رژيم مافيا به حمايت از «اسلام گراها» برخاسته است. و با عربستان رقابت سخت می کند. اما غرب در کار برقرار کردن شبه دموکراسی در اين کشورها است تا که موقعيت و «منافع» خود را در منطقه پر کند. حضور فعال قدرتهای خارجی در جامعه های در جنبش، بنفسه، گويای وجود خلاء ناشی از ضعف عوامل برانگيزنده جامعه به جنبش همگانی است.
می ماند توانائی شبه دموکراسی ها به فعال کردن نيروهای محرکه در رشد. تجربه های پاکستان و عراق و افغانستان گويای اين واقعيت هستند که چنين دولتهائی ناتوانند. خلائی را بوجود می آوردند که در حال حاضر، گروههای مسلح پر کرده اند. بخش کوچکی از جوانان و ديگر نيروهای محرکه در کارگاه توليد خشونت فعال شده اند و بخش بسيار بزرگی را بيکاری و آسيب ها و نابسامانی های اجتماعی و مهاجرت خنثی می کنند. کارآئی اين رژيمهای از رژيمهای استبدادی کمتر است. از اين رو، در دراز مدت، جنبش برای رسيدن به هدف خود که باز و تحول پذير کردن نظام اجتماعی است، ادامه می يابد. بخصوص که گروه بندی های اجتماعی صاحب امتياز، توانا به ايفای نقش کارفرمائی و بکار گرفتن نيروهای محرکه در استقرار سرمايه داری با شکل و محتوائی که در غرب و يا در چين و کشورهای شرق آسيا يافته است، نيستند. اين گروه بندی ها به رانت خواری و زندگی انگلی خو کرده اند. اين خلاء نيز نياز به پر شدن دارد. هرگاه پر نشود، جامعه ها واپس خواهند رفت با همه پی آمدهای بس ويرانگر و مرگبارش. پس خلاء را يا می بايد سرمايه داری ليبرال پر کند و يا اقتصادی در خدمت انسان در رشد. هرگاه الگوی اين اقتصاد برای جمهور مردم تبيين گردد و با مشارکت آنها چنين اقتصادی بناگردد، اين جامعه ها می توانند پيشگام تحول عمومی در جهان را نيز برعهده گيرند. افسوس که نه تنها اين اقتصاد، که اقتصاد سرمايه داری نيز بر مردم کشورهای در جنبش، شناخته نيست. از اين رو است که نيروهای محرکه شان را مسلط ها چنين بی حساب، می برند و هر آنچه برده نمی شود، در محل تخريب می گردد.
۴.۵ – روش در خور حمايت از جنبش ها است. اين حمايت، عمده، از راه انتقال تجربه به آنها، هم در آنچه به عاملها مربوط می شود و هم در آنچه به خلاء ها راجع است، بايد به عمل آيد. بديهی است درسهای اين جنبشها را نيز می بايد با ايرانيان و ديگران در ميان گذاشت. بسا مهمترين و عاجل ترين کار، هشدار دادن به آنها نسبت به ضرورت پرکردن خلاء به ترتيبی است که نه رژيم ها بتوانند خود را باز بسازند و نه قدرتهای خارجی، محل عمل بجويند (نمونه ليبی). خشونت زدائی به يقين بسود اکثريت بزرگ جامعه ها است زيرا تنها وقتی جمهور مردم صاحب ولايت (شرکت در رهبری بر ميزان برابری و دوستی و بر وفق حق صلح ومنزلت شهروند جستن انسان ) می جويند، گروه های قدرتمدار و قدرتهای خارجی، بی نقش می شوند. بدين قرار، ايرانيان شرکت کننده در انقلاب، با انتقال تجربه به اين جامعه ها می توانند در بيشتر کردن کارآئی مجموعه ای که عاملها پديد می آورند، مؤثر افتند.

پاسخ پرسش پنجم:
۵ – در تونس و مصر، مهار جنبش مردم از راه تحبيب و قربانی کردن بن علی و مبارک و تنی چند از همکاران نزديک آنها، ميسر نگشت. در حقيقت،
۵.۱ – هر دو رژيم بسيار بيشتر از رژيم مافياهای نظامی مالی، از جنبش ايرانيان از ۲۲ خرداد ۸۸ ببعد،آدم کشتند. الا اينکه ايرانيان با شعار «رأی من کو»، رژيم را مطمئن کردند که تغيير آن را نمی خواهند. تنها می خواهند ميرحسين موسوی جانشين احمدی نژاد شود. اما در تونس و مصر، مردم با شعار «حق من کو» جنبش کردند و دو رژيم را مطمئن کردند که خواستار تغييرشان هستند. پس بن علی و مبارک و دستيارانشان تسليم مقاومت مردم شدند. بديهی است قدرت خارجی مسلط نيز توانائی حمايت از آنها را نداشت. از اين رو روش مهار تحول و سمت دادن به آن را در پيش گرفت.
۵.۲ – هرگاه عوامل برشمرده در پاسخ به پرسش اول، همه وجود می داشتند، جنبش ها جهت بخشنده به تحول، از جمله، تحول دولت قدرتمدار به دولت حقوقمدار، می گشتند. چون جنبش ها نتوانستند خلاء را پر کنند، اينطور بنمود که رژيمها با قربانی کردن نمادهای استبداد، برجا ماندند و مهارکننده جنبش ها شدند.
۵.۳ – درکشورهائی که، از بيرون، توانستند خشونت را به جنبش مردم تحميل کنند (ليبی بيشتر و سوريه و يمن بسيار کمتر)، جنبش ها بيشتر صدمه ديدند. به ميزانی که گروه های مسلح، بنا بر اين قدرتهای خارجی، نقش يافتند، مردم بيشتر از صحنه بيرون رفتند. بخصوص که گروه های مسلح در گير با رژيمها، همانند رژيم ها، استبداد گرا و بيشتر از آنها به قدرت خارجی وابسته اند.
۵.۴ – آن خلائی که به قدرت جارجی امکان حضور و عمل می دهد (خلاء ناشی از غفلت از استقلال، بمثابه مجموع داشته اند و نيز ارزش)، برای هر جنبشی مهلک تر است. زيرا هرگاه قدرت خارجی در مساعدت با جنبش مداخله کند، سبب ناقص الخلقه شدن آن می شود (تجربه انقلاب مشروطيت) و اگر در مخالفت با آن عمل کند، عامل تشديد سرکوبگری رژيم می شود و اگر از راه گروه های مسلح مداخله و يا قشون خود را وارد عمل کند، وضعيت عراق و افغانستان و ليبی را بوجود می آورد. اندازه تأثير سرکوبگری هر رژيمی را خلاء استقلال معين می کند. از اين رو، هر جامعه ای که در جنبش خود، استقلال و آزادی را هدف و روش می کند، هم به استبداد وابسته اخطار می کند که بنا بر تغيير رژيم دارد و هم خلائی را بوجود نمی آورد تا که قدرت خارجی آن را پر کند. قاعده بزرگی که تجربه می آموزد، اينست:
حضور خشونت آميز و بناچار تفوق و سلطه جويانه قدرت خارجی، سبب گسترش خشونت و بيرون رفتن مردم از صحنه و بر جاماندن استبداد وابسته در محتوای خود می شود.
۵.۴ بدين قرار، رژيمهای ليبی و سوريه و يمن و بحرين (در بحرين،جنبش مردم با مداخله مستقيم قشون خارجی روبرو شد)، توانائی سرکوبی بيشتر از توانائی رژيمهای مصر و تونس ندارند. جز اين که در اين کشورها، اولا ˝ عوامل مساعد با جنبش همگانی، همه، وجود ندارند و عواملی هم که وجود دارند، به اندازه بايسته نيستند. از اين رو، خلاء هائی وجود دارند که آن را رژيم های سرکوبگر پر می کنند. باوجود اين، بروز جنبش، بنفسه، گويای فرسودگی رژيم ها هستند. پس جنبش ها پيروز می شوند اما زمان تحول طولانی می شود و سمت و سوی آن را بود يا نبود مجموعه عاملها تعيين می کند. بديهی است موفقيت جنبش در ايران و مصر، اثر تعيين کننده ای بر سمت يابی تحول جامعه های در جنبش و نيز در برخاستن مردم کشورهای ديگر، خواهد داشت. در حقيقت،
۵.۵ – در جامعه شناسی و در اقتصاد، از اثری بحث می شود که به آن «اثر برانگيختن به همانندی جستن» گويند. اثر انقلاب صنعتی انگلستان و انقلاب فرانسه و استقراررژيم لنينی در روسيه اثر برانگيختن به همانندی جستن بوده اند. اثر انقلاب ايران، اثر برانگيختن به همانندی در روش بوده است. هدف اصلی را که استقرار ولايت جمهور مردم بود، ولايت فقيه، از چشمها پوشاند.
بنا بر اين، موفقيت جنبشها در ايران و مصر، در متحقق کردن هدفی که ولايت جمهور مردم است، اثر برانگيختن به همانندی جستن بسيار قوی، دست کم، بر حوزه بزرگ کشورهای مسلمان خواهد داشت. بديهی است اندازه همانندی – که بسا درهمانندی در صورت خلاصه می شود – را چند و چون عاملهای بر شمرده در پاسخ به پرسش اول، معين می کنند.

پاسخ به پرسش ششم:
۶ – پاسخ به پرسش ششم شما در پاسخ به پرسش های پيشين، بخصوص در پاسخ به پرسش پنجم آمده است. با وجود اين، يادآور می شوم که
۶.۱ – قدرت خارجی امکان عمل نمی يابد مگر به علت بوجود آمدن خلاء. اما خلاء را همواره قدرت پر می کند. پس شکل و محتوای مداخله خارجی، نظامی و خشونت آميز می شود. اگر هيچگاه جز اين نشده است، زيرا ممکن نبوده است. باوجود اين، شکل ديگری از مداخله قدرت خارجی، در جهت کاستن از توان سرکوب گری رژيم وجود دارد. در حقيقت، رژيمهای استبدادی مستقل وجود خارجی ندارند. هر استبدادی به ضرورت وابسته است. پس مداخله مؤثر قطع وابستگی است. اين روش، در افريقای جنوبی بکار رفت و موفقيت آميز نيز بود. در چند نوبت، کارهائی را بر شمرده ام که دولتهای خارجی می توانند در کاستن از توان سرکوب گری رژيمهای استبدادی، انجام دهند. در اين فرصت، فهرستی از کارها را باز می آورم:

در قلمرو سياسی و نظامی:
۱ – پس گرفتن شناسائی از دولتهای سرکوب گر. دست کم، فروکاستن آن تا حد روابط کنسولی،
۲ – خودداری از شناسائی گروه های مخالف رژيمهای سرکوبگر و حمايت سياسی و مالی و تبليغاتی کردن از آنها بدين خاطر که ناقض استقلال از جمله در معنای حق حاکميت ملتی تحت ستم رژيم سرکوبگر و عامل بيرون رفتن جامعه از صحنه، بنا بر اين، ناممکن گشتن جنبش همگانی است. ناممکن شدن اتحاد گروههای سياسی و قطع رابطه گروه يا گروههای تحت حمايت با جامعه ملی و ادامه محروميت جامعه از دموکراسی از نتايج قهری اين گونه حمايت ها هستند.
۳ – حمايت از بخشی از رژيم در برابر بخشی ديگر (در مورد ايران، غرب سه دهه است اين روش را داشته و بدين روش، نقش ضد جنبش را بازی کرده است. همين روش را در تونس و مصر دارد بکار می برد. در ليبی، اين روش را در شکل جنگ با رژيم قذافی انجام می دهد و خوب می داند که جداشدگان از آن، نيز، با دموکراسی بيگانه اند)،
۴ – خودداری از حمله نظامی و حتی تهديد به حمله نظامی و اطمينان دادن به مردم کشورهای تحت سرکوب رژيم استبدادی که حمله نظامی به عمل نخواهد آمد،
۵ – خودداری از حمايت سياسی و نظامی و مالی و تبليغاتی از گروه های مسلح و به استخدام خود در نياوردن آنها،
۶ – رفتار بدون تبعيض با همه استبدادها، به سخن ديگر، چشم پوشيدن از دوستی استبدادهای دست نشانده و حافظ «منافع»،
۷ – خودداری از فروش اسلحه، به خصوص اسلحه ای که در سرکوب جنبش مردم کاربرد دارند،

در قلمرو حقوق انسان و وسائل ارتباط جمعی:
۸ – پايان دادن به روش کنونی که استفاده از حقوق انسان برای امتياز گرفتن از دولت سرکوب گر است و تقدم بخشيدن و بلکه تنظيم رابطه با دولت سرکوبگر بروفق حقوق انسان و امکان عمل ايجاد کردن برای سازمان ملل و سازمانهای مدافع حقوق بشر در حمايت از اين حقوق در کشورهائی که نقض می شوند،
۹ – تهيه فهرست متجاوزان به حقوق انسان و در اختيار دادگاه جنائی بين المللی و کشورهای مختلف قرار دادن آن،
۱۰ رفتار بدون تبعيض با دولتهای متجاوز به حقوق انسان (اسرائيل و رژيم سعودی و…)
۱۱ – رفتار مشابه با گروههای مخالف اينگونه رژيمها وقتی دست به ترور اخلاقی می زنند و به حقوق انسانی اعضای خود و غير آنها تجاوز می کنند.
۱۲ – وسائل ارتباط جمعی که در حال حاضر وسيله پيشبرد هدفهای قدرتهای خارجی هستند و روش طرفدارانه دارند، می بايد بی طرف شوند، يعنی به خدمت جريان آزاد انديشه ها و اطلاعات در آيند،
۱۳ – تبليغ اصول راهنمای و فرهنگ مردم سالاری و حقوق انسان، به خصوص از قلم نيانداختن اصل استقلال (در حال حاضر، در کار بی ارزش کردن اين اصل هستند. با آن که، بدون آن، انسان و جامعه آزادی نمی جويند و رشد نمی کند)،
۱۴ – شناختن حق هر جامعه به داشتن فرهنگ و خلق آن و دست شستن از سلطه فرهنگی و تبليغ فرهنگ استقلال و آزادی،
۱۵ – حساس کردن و برانگيختن افکار عمومی جهانی کاری است برعهده جنبش کنندگان. باوجود اين، رفتار تبعيض آميز وسائل ارتباط جمعی، عامل ضد جنبش می شود (اثر سکوت در باره عربستان و بحرين و کم تر پرداختن به جنبش مردم در سوريه و يمن)، افزون براين که تبعيض در شرکت کنندگان در جنبش در کشورهای ديگر هم، اثر بازدارنده خود را برجا می گذارد،
۱۶ – پرداختن مدعيان «حق مداخله» به خود: اين واقعيت که رعايت نشدن حقوق انسان و گسترش فسادهای سياسی و مالی و اجتماعی و بسط ضد فرهنگ قدرت، از جاذبه دموکراسی های غرب کاسته است، بيش از آن عيان است که نياز به شرح و بسط داشته باشد. بانيان دموکراسی فراوان از فسادپذيری آن نوشته و روشهای فساد زدائی را پيشنهاد کرده اند. اما اشتغال بيش از اندازه به خورد و برد منابع و سرمايه و استعدادها وجهان ، آنها را نسبت به سلامت دموکراسی ها، لاقيد کرده است. در نتيجه، اثر برانيگختن ديگران به همانندی جستن با دموکراسی، بسيار ضعيف شده است.

در قلمرو اقتصاد:
۱۷ – ممنوع کردن دادن قرضه به دولتهای سرکوبگر. بردولتها است که خود و بانکها و شرکتها را از اين کار بازدارند،
۱۸ – ممنوع کردن بانکها و شرکتها از اداره پول و دارائی های سران و مأموران دولتهای سرکوبگر،
۱۹ – شناسائی دارائی های موجود آنها و محلهای بکار افتادن آنها و به حساب ملتهای گرفتار رژيم های سرکوبگر گذاشتن آنها،
۲۰ – موظف کردن بانکها و شرکتها به شفاف کردن معاملات خود با کشورهای تحت اداره استبداد، هم بقصد جلوگيری از رانت خواری و هم به قصد جلوگيری از پوشش دادن به خريدهای نظامی. اسلحه ای که بکار سرکوب می آيند، از در دسترس ترين سلاحها هستند،
۲۱ – شفاف کردن بهای کلاهائی که در اين گونه کشورها مصرف همگانی دارند، هم بقصد جلوگيری از رانت خواری و هم بخاطر فروش هرچه ارزانتر آنها به اينگونه کشورها،
۲۲ – مبارزه بين المللی با قاچاق، بخصوص قاچاق مواد مخدر که يکی از منابع مهم درآمد برای رژيمهای سرکوبگر و سران و مأموران سرکوبگر است. اين مبارزه، بسود تمامی انسانيت است،
۲۳ – رژيمهای استبدادی در بودجه خود از جامعه های تحت استبداد مستقل هستند. اين استقلال را از تک محصولی بودن اقتصاد آنها دارند (نفت و گاز در کشورهای نفت خيز و اين و يا آن ماده اوليه و يا محصول در کشورهای ديگر). از اين رو، شفاف کردن خريد و فروش اين نوع فرآورده ها و جلوگيری از فروش های محرمانه و قاچاق آنها، از توانائی آنها و نيز از ميزان رانت خواری سران و مأموران سرکوب، بسيار می کاهد (به ياد می آورد فروش نفت غير مجاز توسط رژيم صدام و نيز رژيم ايران را)،

در قلمرو دانش و فن و استعدادها:
۲۴ – در حال حاضر، وجود استبدادهای سرکوبگر عامل گريز استعدادها از کشورها هستند. صندوق بين المللی پول، براينست که از ايران، سالانه ۱۵۰ هزار استعداد مهاجرت می کنند و آن را معادل خروج ۵۵ ميليارد دلار از ايران می داند. غير از اين که ارزش استعدادها، وقتی در خدمت رشد جامعه قرار می گيرند، به پول، برآوردکردنی نيست، خروج آنها از کشور، رژيم استبدادی را از فشار عظيمی می رهد. بخصوص که اين استعدادها در کشورهای ميزبان به نيروی محرکه ای در خدمت جنبش تبديل نمی شوند.
از اين رو، تأسيس بانک دانش و فن در سطح جهان يک ضرورت است. اين بانک به مردم کشورهائی که برای بازيافت استقلال و آزادی، بنا بر اين، منزلت شهروندی، نويد می دهد که می توانند، در رشد، از تمامی استعدادها و دانش و فن سود جويند. بدين سان، به جای آنکه، چون عراق، کشورها به شرکتهای امريکائی و انگليسی و کمی هم اروپائی تحويل داده شود، دولت مردم سالار، از استعدادهای خويش و از بانک دانش و فن که تأسيسی بين المللی خواهد بود، بهرمند خواهد شد. از ياد نبريم که اطمينان از آينده، يکی از عواملی است که جنبش همگانی پيروز بدان نياز دارد.
۲۵ – امکانات قانونی بوجود آوردن برای شرکت اتباع کشوری که در جنبش است، برای فعاليتهای سياسی غير خشونت آميز، در عين خودداری از خريدن و به خدمت منافع خود در آوردن آنها.
می دانيم که غرب يکچند از اين تدبيرها را با اين و آن کشور، نه در رابطه با دموکراسی و جنبش برای دموکراسی که بخاطر منافع خود، بکار می برد. اما چون منافع قدرتها نايکسان و بسا متضاد هستند، اثر گذاری تدبيرهائی که بکار می روند، ناچيز است. در ليبی، غرب از محدوده قطعنامه مصوب، بيرون رفت. جنبش همگانی را با مبارزه مسلحانه ای جانشين کرد که جداشدگان از رژيم قذافی آن را رهبری می کنند. نتيجه اينست که مردم از صحنه بيرون رفته اند و کشور گرفتار جنگ داخلی و نيز خارجی است (حمله های هوائی ناتو).
۶.۲ – مراجعه به قدرت خارجی، اعتراف به ناتوانی است. اما ناتوانی را قوای مسلح خارجی و نيز پول و اسلحه دادن آنها به گروه های مسلح، به توانائی بدل نمی کند. ناتوانی را با شناسائی ضعفها و رفع آنها و با شناختن کم و کسر عاملها و رفع آنها ، می توان به توانائی بدل کرد.
بدين قرار، به جای مراجعه به قدرت خارجی، به مردم کشور و نيز به تمامی کارکنان، از لشگری و کشوری، است که می بايد روی آورد: به مردم است که می بايد ناتوانی ها را شناساند و روش گذار از ناتوانی به توانائی را پيشنهاد کرد. برای اداريان و نظاميان است که می بايد حال و آينده کشور را باوجود ادامه حيات رژيم استبدادی، تشريح کرد. به آنها است که می بايد حالی کرد در جامعه ای مستقل و آزاد و در رشد، آنها بکار رشد بر ميزان عدالت اجتماعی می آيند و کرامت و حقوق و شرفی را می جويند که در استبداد نمی يابند. بدين سان، هر اندازه توانائی ها بيشتر و آينده اطمينان کردنی تر، ميل جامعه به جنبش بيشتر و توان رژيم در سرکوب کمتر می شود.
غرب غافل است که نيازکشورهای ما جانشين کردن ديناميکهای سلطه، با ديناميک استقلال و آزادی است. اين جانشينی است که جنبش همگانی و پيروزی آن را در تمامی مراحل، تضمين می کند.

در یونان دولت نجات ملی تشکیل می‌شود

جورج پاپاندرئو نخست‌وزیر یونان

جورج پاپاندرئو نخست‌وزیر یونان

جورج پاپاندرئو نخست‌وزیر سوسیالیست یونان، سرانجام زیر فشارهای داخلی و خارجی انصراف خود را از برگزاری رفراندوم اعلام کرد. در یونان، با مشارکت حزب محافظه‌کار مخالف پاپاندرئو «دولت نجات ملی» تشکیل می‌شود.

جورج پاپاندرئو نخست‌وزیر سوسیالیست یونان که تاکنون بر روی برگزاری رفراندوم برای برنامه ریاضت ملی پای می‌فشرد، سرانجام تسلیم فشارهای خارجی و داخلی شد و از این کار چشم‌پوشی کرد. به‌گزارش خبرگزاری آلمان، پاپاندرئو همچنین حاضر شده است با حزب محافظه‌کار مخالف خود در پارلمان وارد ائتلاف شود و یک «دولت نجات ملی» تشکیل دهد. وظیفه این دولت، تامین پیش‌زمینه‌های دریافت کمک مالی از صندوق نجات یورو است.

فشارهای اتحادیه اروپا

تصمیم پاپاندرئو برای برگزاری رفراندوم، با ناخشنودی رهبران کشورهای عضو حوزه یورو به‌ویژه آنگلا مرکل صدراعظم آلمان و سارکوزی رئیس‌جمهور فرانسه روبرو شده بود. این دو مقام، نقش تعیین کننده‌ای در ایجاد صندوق نجات یورو و تقویت این صندوق در آستانه نشست گروه ۲۰ در کان ایفا کرده‌اند.

نخست‌وزیر سوسیالیست یونان بعد‌از ظهر پنجشنبه (۳ اکتبر، ۱۲ آبان) اعلام کرد که خودداری از برگزاری رفراندوم پیش شرط مذاکره با حزب دموکراسی نو برای تشکیل دولت موقت نجات ملی بوده است. حزب محافظه‌کار دموکراسی نو مهمترین رقیب حزب سوسیالیست است.

لحظه‌های سخت تصمیم‌گیری در پارلمان یونانلحظه‌های سخت تصمیم‌گیری در پارلمان یونانبه‌گزارش تلویزیون دولتی یونان، دولت نجات ملی، به خواست پاپاندرئو باید به مدت شش ماه سرنوشت یونان را به دست بگیرد. اما حزب دموکراسی نو اعلام کرده که فقط حاضر است برای چند هفته در دولت موقت حضور یابد و پس از آن باید انتخابات پارلمانی برگزار شود. سیاستمداران برجسته حزب دموکراسی نو گفته‌اند که کارشناسان اقتصادی باید در دولت موقت نقش تعیین کننده‌ای داشته باشند.

مخالفت‌های داخلی

پاپاندرئو پس از اعلام تصمیم خود برای برگزاری رفراندوم، با مخالفت برخی از نمایندگان حزب خود نیز روبرو شد. دست‌کم دو عضو این حزب اعلام کردند که به نخست‌وزیر رای‌اعتماد نخواهند داد. به این ترتیب، حزب سوسیالیست دیگر نمی‌توانست اکثریت خود را در پارلمان حفظ کند.

دولت یونان، از سوی بسیاری از رهبران اتحادیه اروپا تهدید شده بود که در صورت برگزاری رفراندوم باید درباره خروج از حوزه یورو نیز تصمیم بگیرد. از سوی دیگر صندوق نجات یورو نیز اعلام کرد که  ۸ میلیارد یورو کمک وعده داده شده را در اختیار دولت یونان قرار نخواهد داد.

به گزارش خبرگزاری آلمان، بیش از هرچیز این تهدیدها بود که پاپاندرئو  را در موقعیتی لرزان قرار داد و مجبور به چشم‌پوشی از برگزاری رفراندوم و ائتلاف با محافظه‌کاران کرد. پیشنهاد برگزاری رفراندوم با مخالفت شدید وزیر اقتصاد روبرو شده بود. آنتونیوس ساماراس رهبر حزب دموکراسی نو نیز، در تمام مدت به شدت با برنامه ریاضت ملی دولت مخالفت کرده بود.

اتحادیه اروپا همچنان تحقق این برنامه را پیش‌شرط پرداخت کمک‌های تازه به یونان می‌داند.

 اعدام قرباني به جرم خنديدن به حكم قاضي!

 گزارش هاي رسيده به كانون نشان مي دهد كه زنداني كه روز پنجشنبه گذشته در گنبدكاووس اعدام شد, تنها به دليل خنديدن به حكم قاضي, مجازات مرگ دريافت كرد.
به گزارش كانون حمايت از خانواده جان باختگان و بازداشتي ها، اين زنداني كه ابراهيم خلج نام داشته, براي اولين بار دستگير مي شود. در دادگاه به او حكم ابد مي دهند و به هنگام ابلاغ حكم, او به قاضي مي خندد!
قاضي هم در تلافي اين اقدام زنداني, به او حكم اعدام ابلاغ مي كند و پرونده را باز مي گذارد.
در جريان دادگاه كه به رياست قاضي قلي زاده برگزار شده بود, از خانواده زنداني, مبلغ600 ميليون تومان درخواست مي شود تا در صورت ارائه اين ميزان پول از اجراي اعدام صرفنظر گردد. خانواده ابراهيم خلج چنين تواني براي پرداخت پول نداشتند ولي در روز آخر با كمك گرفتن از مردم پول را تهيه مي كنند. اما با اين وجود, به بهانه عدم طي مراحل قانوني ارائه هزينه, اين زنداني بيگناه اعدام مي شود.

بی توجهی به وضعیت نامناسب جسمانی کیوان صمیمی روزنامه نگار زندانی

تداوم وضعیت نامناسب جسمانی کیوان صمیمی، روزنامه نگار زندانی و بی توجهی مسوولان زندان رجایی شهر به این وضعیت موجب نگرانی فرزندان این روزنامه نگار دربند شده است.
به گزارش کلمه، وضعیت جسمانی کیوان صمیمی در زندان بسیار نامناسب است . چندی پیش فرزندان صمیمی اعلام کردند که طبق گفته پزشکان زندان، غده ای در کبد پدرشان دیده شده و او باید هر چه زودتر تحت عمل جراحی و مراقبت های ویژه قرار گیرد اما تاکنون مسوولان هیچ توجهی به این موضوع نشان نداده اند.
خانواده صمیمی خواستار آن هستند که این زندانی سیاسی هر چه زودتر برای درمان به بیمارستان منتقل شود.آنها حتی خواستار مرخصی برای پدرشان هم نیستند و تنها می خواهند او درمان شود چرا که معتقدند این وضعیت نامناسب جسمی می تواند سلامتی وی را تهدید کند. چندی پیش مهدی محمودیان دیگر روزنامه نگار زندانی زندان رجایی شهر برای درمان به یکی از بیمارستان های شهر تهران منتقل شد.
فرزندان صمیمی چندی پیش در نامه ای به رییس قوه قضاییه خواستار اعطای مرخصی به پدر زندانی و بیمار خود شدند اما آنها تاکنون هیچ پاسخی به این درخواست نداده اند.
کیوان صمیمی، روزنامه نگار زندانی، هشتم آذر ماه سال ۸۹ از زندان اوین به زندان رجایی شهر منتقل شد.

بحران بزرگ در بازار ارز ایران

رادیو آلمان: نرخ ارزهای خارجی در بازار ایران رکورد می‌شکند. کارشناسان بدبینی ناشی از اختلاس بزرگ، سیاست‌های متغیر بانک مرکزی، افت‌های پیاپی ارزش سهام در بازار بورس و تحریم‌‌های بین‌المللی علیه ایران را زمینه‌ساز این بحران می‌دانند.

رسانه‌های داخلی ایران در نگاه به بازار ارز از عنوان‌هایی استفاده می‌کنند که نشان دهنده بروز بحرانی کم‌سابقه است؛ عنوان‌هایی از قبیل «ارز، پس‌انداز جدید ایرانیان» و «نتایج معکوس مداخله در بازار ارز».

روز چهارشنبه (۲ اکتبر/ ۱۱ آبان) بهای دلار در بازار آزاد از ۱۳۴۰ تومان هم بالاتر رفت و نرخ یورو به ۱۸۴۰ تومان رسید. دلیل این نوسانات شدید چیست؟

کارشناسان می‌گویند در پی اختلاس سه هزار میلیارد تومانی از سیستم بانکی کشور، اعتماد مردم به این سیستم شکسته است؛ فضای روانی جامعه به خاطر تهدیدهای تازه‌ای که در پی متهم شدن جمهوری اسلامی به ترور سفیر عربستان سعودی آغاز شده، تیره شده و از همه مهم‌تر، رکود ناشی از تحریم‌های بین‌المللی در همه بخش‌های اقتصادی، سبب شده است که مردم به بازار ارز هجوم بیاورند.


ارز، پس‌انداز جدید ایرانیان

روزنامه شرق، عنوان «ارز، پس انداز جدید ایرانیان» را بر پیشانی گزارشی نهاده که در همین زمینه منتشر کرده است. این روزنامه می‌نویسد: «…. قیمت دلار و دیگر ارزهای رایج در بازار سوار بر موج گرانی پیش می‌روند و ریال ایران عملا شانسی برای برابری در مقابل آن‌ها نداردشرق پس از تشریح وضعیت بازار می‌افزاید: «همه این نابسامانی‌ها در شرایطی صورت می‌گیرد که بانک مرکزی مدعی است قصد افزایش قیمت ارز و محدودیت در این بازار را ندارد».

خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران (ایرنا) نیز سیاست‌های بانک مرکزی را عامل ایجاد بحران در بازار ارز ایران می‌داند. این خبرگزاری می‌نویسد: «هرچند بانک مرکزی بر رفع نیازهای ارزی کشور و سیاست یکسان‌سازی نرخ ارز تاکید و اهتمام جدی دارد، اما سیاست‌های جدید اتخاذ شده از سوی این بانک، بازار ارز را این روزها با تلاطم مواجه کرده و قیمت دلار روندی صعودی را طی می‌کند

بر پایه گزارش ایرنا، بانک مرکزی ایران هفته گذشته در زمینه تامین ارز برای مسافران مناطق آزاد و رفع مشکلات ارزی بازرگانان، سیاست‌های تازه‌ای را اعلام کرد که براساس آن باید قیمت ارز در بازار کنترل می‌شد. اما نه تنها نرخ دلار کاهش نیافت، بلکه سیر صعودی پیمود.

چهار نرخ متفاوت برای ارز

روزنامه دنیای اقتصاد در گزارشی با عنوان «نتایج معکوس مداخله در بازار ارز» توضیح می‌دهد: «چند نرخی شدن قیمت دلار در بازار که به مرور بر تعداد آن‌ها نیز افزوده می‌شود، از منظر کارشناسان با تردیدهایی در کنترل شکاف قیمت ارز همراه شده است».

همزمان با اعلام سیاست‌های تازه که به تعیین چهار نرخ (دولتی، فرعی، مسافرتی و آزاد) منتهی شد، سید کمال سید علی یکی از معاونان بانک مرکزی گفته بود: «در شرایط فعلی تحریم‌ها باعث نشده که در امر انتقال ارز از بانک مرکزی به شبکه بانکی و از آنجا به تجار و بازرگانان وقفه‌ای ایجاد شود».

گزارش‌های رسانه‌های داخلی ایران نشان می‌دهند که بازار با مشکل کمبود ارز روبرو نیست. بنابر این در نهایت تحلیل کارشناس روزنامه شرق می‌تواند درست باشد که می‌نویسد ایرانیان ارزهای خارجی را به عنوان پس‌انداز مطمئن برگزیده‌اند.

تاثیر سقوط بازار بورس

یکی از مهمترین دلایل سرازیر شدن نقدینگی به بازار ارز، آن طور که روزنامه اعتماد می‌نویسد، می‌تواند بروز بحران شدید در بازار بورس باشد. به گزارش اعتماد، ظرف دو هفته گذشته بورس تهران شاهد سه افت پیاپی بود که سبب شد ۱۱۷ میلیارد تومان سرمایه از آن خارج شود. از آنجا که سایر بخش‌های اقتصاد در نتیجه تحریم‌های بین‌المللی از نفس افتاده‌اند، بخش عمده‌ای از این سرمایه می‌تواند روانه بازار ارز شده باشد.


اعتماد می‌نویسد
: «طی دو روز گذشته صف‌های طولانی برای خرید ارز به قیمت دولتی در مقابل صرافی‌های بانکی تشکیل شده بود. این صف‌آرایی مجدد دلالان و سفته‌بازان بی‌تردید بانک مرکزی را با چالش بزرگ‌تری روبرو می‌کند».

یحیی آل اسحاق، رئیس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران، گفته است: «به دلیل عدم کنترل در بازار ارز در حال حاضر خانواده‌ها برای خرید دلار به عنوان یک پس‌انداز و اقدام سودآور وارد بازار شده‌اند».

رئیس اتاق بازرگانی از مخالفان جدی چند نرخی بودن ارز در ایران است. روزنامه شرق به نقل از وی نوشته است: «چند نرخی بودن ارز هزینه‌های بالاتری نسبت به فواید آن دارد. اگر در رابطه با فساد حرفی به میان می‌آید، قسمت عمده‌ای از این فساد تحت تاثیر ارز چند نرخی صورت گرفته است».

بانک‌های ایران صرافی‌هایی ایجاد کرده‌اند که ارزهای خارجی را به قیمت دولتی در اختیار مردم قرار می‌دهند. تفاوت قیمت دلار دولتی و آزاد اکنون به بیش از ۲۰۰ تومان رسیده است.

گاردین: ارتش بریتانیا خود را برای حمله احتمالی به ایران آماده می‌کند

پرينت گرفتن

۱۲,۰۸,۱۳۹۰

niroohavaei_england_03112011رادیو فردا/ روزنامه گاردین به نقل از منابع خود گزارش داده است که ارتش بریتانیا خود را برای حمله به ایران آماده می‌کند.گاردین گزارش کرده است  نیروهای مسلح بریتانیا، با توجه به افزایش نگرانی‌ها از برنامه‌ اتمی ایران، در حال بهبود بخشیدن به طرح‌های احتیاطی  خود برای حمله احتمالی ایران هستند.این روزنامه می‌نویسد وزارت دفاع بریتانیا، معتقد است ایالات متحده ممکن است  تصمیم بگیرد که طرح‌های حمله موشکی به برخی از تاسیسات مهم ایران را به جلو بیندازد.به نوشته گاردین، مقام‌های بریتانیایی می‌گویند، اگر واشینگتن به دنبال اجرای این طرح‌ها باشد، به رغم تردید‌های عمیق در دولت ائتلافی، خواستار کمک این کشور خواهد شد.این گزارش می‌افزاید، با پیش‌بینی چنین حمله‌ای به ایران، طراحان نظامی بریتانیا، ‌هم‌اکنون در حال بررسی این هستند که  چه مکانی بهترین جا برای استقرار  زیردریایی‌ها و ناوگان سلطنتی بریتانیا است؛  کشتی‌ها و زیردریایی‌هایی که به نوشته گاردین مجهز به موشک‌های کروز تام‌هاوک هستند تا درگیر یک جنگ احتمالی دریایی و هوایی با ایران شوند.به گزارش گاردین، مقام‌های بریتانیایی معتقدند که آمریکا از لندن اجازه خواهد خواست که از  پایگاه دیه‌گو گارسیا واقع در اقیانوس هند برای حمله به ایران استفاده کند؛ جزیره‌ای که پیش از این هم آمریکایی‌ها از آن برای انجام عملیات در خاورمیانه استفاده کرده بودند.این روزنامه می‌نویسد که با شماری از مقام‌های دولتی و  وزارت دفاع بریتانیا در هفته‌های اخیر گفت‌وگو داشته است و آنها گفته‌اند پس از انقلاب لیبی، ایران، بار دیگر در کانون نگرانی‌های دیپلماتیک قرار گرفته است.به نوشته گاردین، مقام‌های بریتانیایی با این حال تاکید کرده‌اند که باراک اوباما هیچ تمایلی به یک ریسک نظامی تازه  پیش از انتخابات نوامبر سال آینده ندارد.اما همین منابع روزنامه گاردین گفته‌اند که ممکن است محاسبات تغییر کند چراکه اطلاعات گرد‌آوردی شده سازمان‌های جاسوسی غربی و نیز ستیزه‌جویانه‌تر شدن رفتار ایران، بر نگرانی‌های دیپلماتیک افزوده است.گاردین می‌نویسد، ممکن است تندروها در آمریکا از گزارش هفته آینده آژانس به عنوان فرصتی برای ترغیب حمله به ایران استفاده کنند؛ گزارشی که انتظار می‌رود «شواهد» تازه‌ای دال بر تلاش ایران برای دستیابی به بمب اتم در خود داشته باشد. گاردین می‌افزاید به این روزنامه گفته شده که گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، می‌تواند مسیر رویدادها را دگرگون سازد. یک مقام بلندپایه بریتانیایی به این روزنامه گفته است که ایران ثابت کرده که در مقابل تحریم‌ها به طور «شگفت‌آوری انعطاف‌پذیر» بوده و اقدامات پیچیده غرب برای از کار انداختن برنامه غنی‌سازی‌‌اش  کمتر از آنچه پیشتر گمان می‌رفت موفق بوده است. این مقام بریتانیایی با بیان اینکه تهران به تازگی در تلاش بوده «سه ترور» در خارج از مرزهای خود انجام دهد، گفته است به نظر می‌رسد ایران اخیرا رفتاری پرخاشجویانه در پیش گرفته و دلیل آن هم برای لندن کاملا مشخص نیست.به نوشته این روزنامه، مقام‌های بریتانیایی ‌هم‌اکنون بر این باورند که ایران توانسته زیان‌های ناشی از حمله سایبری سال گذشته به تاسیسات هسته‌ای‌اش را جبران سازد و توان خود را بازیابد؛ گفته می‌شود کرم رایانه‌ای استاکس‌نت، از سوی آمریکا و اسرائیل برای خرابکاری در سانتریفوژهای ایران طراحی شده بود.بر اثر حمله‌ سایبری سال گذشته نیمی از سانتریفوژهای ایران از کار افتاد یا برای ادامه کار قابل اعتماد نبود. اما به نوشته گاردین هم‌اکنون دیپلمات‌ها معتقدند ایران ظرفیت خود را بازیافته و آژانس هم می‌گوید این توان چه بسا افزایش یافته است. به گزارش گاردین  و به نقل از مقام‌های دولتی بریتانیا، ایران شمار بیشتری از سانتریفوژهای کارآمد خود را به استحکامات نظامی، به زیر کوهی در نزدیکی شهر قم منتقل کرده است.به گفته یکی از مقام‌های بریتانیایی که به نوشته گاردین از طرح‌های ارتش باخبر است،  در ۱۲ ماه آینده ایران ممکن است همه چیزهایی را که برای ادامه یک برنامه سری تولید بمب احتیاج دارد به داخل استحکامات بتونی ببرد؛ اتفاقی که به گفته این مقام، بازنگری طرح‌های نظامی بریتانیا را ضروری می‌سازد. این مقام بریتانیایی گفت: «پس از ۱۲ ماه، ما مطمئن نیستیم که موشک‌هایمان بتواند به آنها برسد. این روزنه درحال بسته شدن است و از این رو بریتانیا باید یک طرح‌ریزی مناسب و زودهنگام داشته باشد. ایالات متحده هم به نوبه خود می‌تواند چنین طرحی داشته باشد، اما این کار را نمی‌کندوی افزود: «بنابراین ما باید پیش‌بین این را بکنیم که از ما تقاضای مشارکت بکنند. انتظار ما این است که این درخواست به بعد از انتخابات سال آینده آمریکا موکول شود اما ما الان از این بابت مطمئن نیستیم. رئیس جمهور اوباما، در ما‌ه‌های آتی، باید تصمیم بزرگی بگیرد چراکه او نمی‌خواهد هیچ کاری پیش از انتخابات بکندیک منبع خبری دیگر به گاردین گفته است که تاکنون هیچ  تغییری در اراده آمریکا برای توسل به نیروی نظامی مشاهده نشده اما این امر می‌تواند تغییر کند. وی افزود بهار آینده می‌تواند برهه سرنوشت‌سازی در این مورد باشد؛ گاردین می‌افزاید که هم‌اکنون وزارت دفاع بریتانیا تیم ویژه‌ای برای بررسی گزینه‌های نظامی علیه ایران دارد.گاردین می‌افزاید طبق اطلاعاتی که به دست آورده، طراحان نظامی، بیش از هر چیز به حمله هوایی با  پشتیبانی ناوگان دریایی می‌اندیشند؛ حمله‌ای که در آن موشک‌هایی مانند تام‌هاوک (با برد ۱۲۸۷ کیلومتر) ، به کار گرفته می‌شود؛ در این حمله  احتمالی نیروی زمینی جایی ندارد اما «شمار اندکی از نیروهای ویژه» ممکن است برای عملیات زمینی در نظر گرفته شوند.برپایه این گزارش،  نیروی هوایی بریتانیا می‌تواند در این حمله احتمالی در سوخت‌رسانی هوایی و  پروازهای شناسایی نیز به آمریکا کمک کند؛ مقام‌های بریتانیایی به این روزنامه گفته‌اند گرچه آمریکا خود می‌تواند از عهده  حمله به ایران برآید اما ترجیح می‌دهد که تقاضای مشارکت کند. درهمین حال یک سخنگوی وزارت دفاع بریتانیا گفت: «دولت بریتانیا بر این باور است که استراتژی دو مسیرهٔ فشار و همکاری، بهترین رویکرد برای مواجهه با تهدید برنامه اتمی ایران و جلوگیری از برخورد منطقه‌ای است. ما راه‌حل مبتنی بر مذاکره می‌خواهیم اما همه گزینه‌ها باید مدنظر باشدیک مقام دیگر بریتانیایی با طبیعی دانستن چنین طرح‌هایی در وزارت دفاع گفته است که نظامیان احتمال‌های مختلف را همیشه باید مدنظر داشته باشند.به نوشته گاردین اسرائیل به آمریکا هشدار داده است که در صورت کنار گذاشتن گزینه نظامی ممکن است خیلی دیر بشود. یک منبع خبری دیگر  هم به گاردین گفته است «اسرائیلی‌ها می‌خواهند به خود بقبولانند که می‌توانند از عهده چنین کاری بر‌آیند» و همچنان به تحریک و تهییج عملیات نظامی علیه ایران ادامه خواهند داد اگر ایران از بازی قایم باشک خود دست برندارد.

امریکا و فرانسه بر سر ادامه فشار بر ایران توافق کردند


باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، گفته است که با نیکلا سارکوزی، همتای فرانسوی خود، بر سر لزوم ادامه فشار برای وادار کردن ایران به کنار گذاشتن برنامه اتمی این کشور توافق کرده است.

به گزارش بی بی سی ، مذاکرات رهبران آمریکا و فرانسوی در آستانه اجلاس گروه ۲۰ در شهر کان، فرانسه، صورت گرفته است در حالیکه هر دو کشور ایران را به دنبال کردن برنامه ای برای ساخت تسلیحات اتمی متهم می کنند، هر چند ایران این اتهام را رد کرده است.

روز گذشته اسرائیل از آزمایش یک سیستم موشکی خبر داد در حالیکه برخی گزارش های حاکی از تمایل نخست وزیر این کشور برای دست زدن به «حمله پیشگیرانه» علیه تاسیسات اتمی ایران بود.

چرا قذافی کارت قرمز گرفت

منبع تایمز آسیا

نویسنده: پپ اسکوبار

مترجم: ایرج واحدی پور

همه چیز روشن است. ناتو که یک سازمان نظامی با تکنولوژی بالاست وظیفه دارد از منافع آمریکا و اروپا دفاع کند، جلو رشد منافع کشورهای «بریکز» (برزیل، روسیه، هندوستان، چین و آفریقای جنوبی) که ظهوری نو در صحنه بین المللی دارند را سد کند، بومی ها را اعم از آسیائی یا آفریقائی ساکت کند. و خیلی ساده بهانه را «مسئولیت حفاظت» عنوان می کنند

اخبار روز: http://www.akhbar-rooz.com

شنبه ۱۹ شهريور ۱٣۹۰ ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱

از انجا که محتوای مقاله زیرین نظم نوین جهانی مورد نظر جرج بوش پدر را به واضح ترین شکلی نشان میدهد ترجمه آنرا به عهده گرفتم . بیان این نکته به این دلیل است که ترجمه مقاله به عنوان دفاع از دیکتاتوری که حتی از دلقک بازی هم ابائی ندارد تلقی نشود.

چرا قذافی کارت قرمز گرفت

وقتی که رهبر جمهوری خلق کره در گوشه دنج کاخ خود در روی یکی از مونیتورهای به نازکی یک سکه صحرای لم یزرع لیبی را مطالعه میکرد حتمآ از شرایطی که قذافی در آن گیر کرده به سرگیجه افتاده است.

لابد با خودش و در دلش میگوید چه حماقتی، تعجب هم ندارد .اوبه خوبی میداند که قذافی درآن روزی که درسال ۲۰۰۳ پیشنهاد مصرانه فرزندانش که از طرف اروپا تحمیق شده بودندرا پذیرفت که برنامه توسعه سلاحهای کشتار جمعی را خاتمه دهد و آینده رژیم را دراختیار ناتو قرار دهد حکم مرگ خودرا امضاء کرده بود.

امتیازی که او به سیف الاسلام ، معتصم ، خمیص وسایر اعضای قبیله قذافی داده بود نمیتوانست بیانگر اختلاف پذیرائی ها در« سنت تروپس» ( منطقه توریستی فرانسه) وبمباران با میراژها ورافال ها باشد. ولی قذافی هر کجا که باشد از« سیرت » تا وسط صحرای سوزان یا دریک کاروان مخفی به سمت الجزایر حتمأ دارد این فرزندان باعث و بانی سیه روزی موجود را نفرین میکند.

او خیال کرده بود که یکی از شرکای ناتو است درحالیکه این ناتوست که میخواهد سرازتنش جدا کند. این دیگر چه گونه اشتراکی است.

در بحرین پادشاهی سنی و دیکتا تور مورد حمایت قرار میگیردو بمب های بشر دوستانه منامه پایتخت را بمباران نمیکند و برای سراوهم جایزه تعیین نمی کنند . باشگاه خاندان آل سعود محکم سرجایشان ایستاده اند وبمب های بشردوستانه ریاض و دبی ودوحه راتهدید نمیکنند وبرای سرهای گوش به فرمان غرب آنهانیز جایزه ای تعلق نمیگیرد. حتی دیکتاتورسوریه هم هراز گاهی تنفسی (کم شدن فشار) می گیرد.

طبیعی است که این سئوال مطرح شود که قذافی از چه خط قرمزی عبور کرده که میبایست کارت قرمز بگیرد.

انقلاب ساخته دست فرانسه

قذافی از خطوط قرمز متعددی گذشته وکارت قرمزهای کافی دریافت کرده که تمام افق لیبی را ازخون بپوشاند. اجازه بدهید ازابتدا شروع کنیم ومجدد‌أ تکرار کنیم که این یک جنگ فرانسه است آمریکائی ها ازجنگ حرف نمی زنند واغلب ازحرکت جنبشی یا چیزی معادل آن صحبت میکنند. اصطلاح «شورش» یا «شورای ملی موقتی» اختراع فرانسوی هاست. آری قبل از هرچیز این جنگ نئوناپلئونی نیکلای سرکوزی است. او کاراکتر ژرژ کلونی را در بازی سینمائی دارد (بیچاره ژرژ کلونی). بقیه از دیوید کامرون گرفته تا برنده جایزه صلح نوبل ومجری چندین جنگ باراک اوباما هنرپیشگان درجه دوم این فیلم هستند. همچنانکه تایمز آسیا قبلأ هم آنرا گزارش کرده است این جنگ از اکتبر ۲۰۱۰ زمانی که مشاور امنیتی وخارجی قذافی«نوری مسماری» به پاریس فرار کرد شروع شد. سازمان اطلاعاتی فرانسه با کمک اطلاعاتی مسماری و فراریانی از «سیرنایکا » مقدمات کودتائی را طرح ریزی کردند. سارکوزی انگیزه های زیادی برای انتقام گیری ازقذافی داشت.

بانک های فرانسه به سارکوزی گفته بودند که قذافی قصد انتقال میلیاردها یورو از فرانسه به بانک های چین را دارد. این حرکت میتوانست انگیزه ای برای دیگر ملل عربی و یا سرمایه داران مستقل شود و باید از ان جلوگیری شود.

شرکت های فرانسوی نیز به سارکوزی گفته بودند قذافی از خرید هواپیماهای نظامی رافال منصرف شده و قصد ساختن نیروگاه اتمی با کمک فرانسه را نیز ندارد و ترجیح میدهد در پروژه های اجتماعی سرمایه گذاری کند.

توتال غول انرژی فرانسوی خواستار سهم بیشتری از کیک انرژی لیبی است که قبلأ بخش بیشتری ازآن را شرکت «ای . ان . آی »ایتالیائی خورده بود و به خصوص که «سیلویو برلوسکونی» دوست نزدیک و شناخته شده قذافی معاملات ویژه ای با قذافی داشته است.

به ترتیب فوق نقشه کودتای نظامی تا ماه دسامبر درپاریس تکمیل شد و اولین تظاهرات مردمی درماه فوریه در «سیرنائیکا » در ساحل شمال شرقی لیبی که عمده أ با تحرکات توطئه گران صورت گرفت به نفع آنها مصادره شد. «برنارد هنری لوی» که به خودش عنوان فیلسوف هم چسبانیده با پیراهن سفیدش خودرا به بن غازی رساند که شورشیان راملاقات کند و به سارکوزی تلفن کند ومثلأ از سارکوزی بخواهد که شورشیان را به رسمیت بشناسد (این حادثه که در اوایل مارس اتفاق افتاد سارکوزی خودترتیب همه روند را داده بودو ازتلفن هنری لوی نیز بی نیاز بود

تی . ان . سی یا شورای ملی درحال گذار درپاریس سازمان دهی شد ولی سازمان ملل هم در عمل آنرا به حد «دولت مشروع لیبی» ارتقا داد وناتو نیز که ماموریت کنترل «منطقه پرواز ممنوع» را داشت که ازجان غیرنظامی ها دفاع کند به بمباران بدون تمایز «انسان دوستانه شهروندان پرداخت و تا محاصره «سیرت » انرا ادامه داد.

آنچه که به عنوان قطعنامه شماره ۱۹۷۳ سازمان ملل صادر شد دست پخت فرانسه و انگیس بود . واشینگتن نیز با خوشحالی از آن استقبال کرد. وزارت خارجه ایالات متحده دست به معامله ای با خاندان سعود زد که آنها اتحادیه عرب را به حمایت از قطعنامه وا دارند و درعوض بدون هیچ مزاحمتی هرحرکت و اعتراض دموکراسی خواهی را در خلیج فارس سرکوب کنند چنانچه دربحرین وحشیانه چنین کردند.

شورای همکاری خلیج «جی سی سی» که بعدأ به باشگاه ضد انقلاب خلیج تغییر ماهیت داد دلایل فراوانی داشت که بخواهد ازشر قذافی رهائی یابد. سعودی ها دوست دارند یک امیرنشین دوست در شمال آفریقا ایجاد شود وجای قذافی دشمن را بگیرد. امیرنشین ها مایلند درآنجا سرمایه گذاری کنند و دست به توسعه بزنند. قطرکه با سارکوزی خیلی نزدیک است به دنبال منافع مادی و پول در آوردن است و عملآ اداره فروش نفت «شورشیان مشروع» را بدست گرفته است.

وزیر خارجه ایالات متحده خانم هیلاری کلینتن ازیک طرف با خاندان سعود و شیخ آدم کش بحرین نزدیک است و از طرف دیگر سخت به قذافی به خاطر سیاست های ناسیونالیستی روزافزون او در بخش انرژی و کلأ در مورد لیبیائی کردن اقتصاد بدبین است.

قذافی که بازی کن ماهری است باید نوشته روی دیوار را دیده باشد. از زمانی که در سال ۱9۵۳ دکتر مصدق نخست وزیر ایران عمدهأ به دست «سی آی ای» به زیر کشیده شد قانون این است که علیه نفت بزرگ جهانی نباید اقدام کرد. گفتن ندارد که برگرداندن اقتصاد به نفع مردم محلی و بومی از طرف سیستم بین المللی بازارهای مالی و بانکی همان حکم را دارد.

اگرشما مملکت خودرا دوست می دارید خودبخود و به طور اتوماتیک در مقابل گردانندگان بانک های بزرگ غربی، شرکت های بزرگ (کارتل ها وتراست ها) و سرمایه گذاران در سایه قرار میگیرید که قرار است از هر آنچه در مملکت شما وجود دارد یا تولید میشود سود ببرند.

قذافی نه تنها ازخط قرمزهای فوق عبورکرد بلکه در صدد بهره برداری دیگری از پول نفت «پترو دلار» نیز بود. اوکوشید به افریقا ایده پول مستقل افریقائی را پیشنهاد کند که دینار طلا بود و اغلب کشورهای آفریقائی از آن استقبال کردند. او در پروژه دیگری نیز بیلیونها دلار سرمایه گذاری کرد. این پروژه «رودخانه بزرگ مصنوعی» نام داشت و از وسط صحرای لیبی آب تازه برای شهرهای تریپولی، بن غازی و سیرت تهیه میکرد. طول این رودخانه و کانالهای آن بیش از ۱۳۰۰ مایل بود که بدون زانو زدن در آستان بانک جهانی صورت گرفت. در پروژهای اجتماعی در کشورهای فقیر پائین صحرای آفریقا سرمایه گذاری کرد. تامین مالی «بانک آفریقا» را به عهده گرفت و به این ترتیب باعث شد گروهی از ملل آفریقائی از سد بانک جهانی و به خصوص صندوق بین المللی پول بگذرند. او یک سیستم سراسری آفریقائی تله کم را تامین مالی کرد که نیازی به شبکه های ارتباطی غربی نباشد. قذافی استانداردهای زیستی را در لیبی بالا برد. این همه لیست کارهای او نیست.حالا دیگر نوبت عامل قاطع دام میلیتاری «پنتاگون، افریکوم، ناتو» است که در آفریقا هیچکس تمایل نداشت میزبان پایگاه آفریکم باشد.آفریکم ساخته دست جرج بوش بود که قراربود در عمل آفریقا را کنترل و مطیع سازد و درعین حال مانع پیشرفتهای تجاری چین در آن قاره شود.

آفریکوم مجبورشد در اشتوتگارت آلمان که حتمأ آفریقائی ترین نقطه اروپاست!!! مستقر شود. هنوز مرکب قطعنامه سازمان ملل خشک نشده بود که آفریکوم با ۱۵۰ «تام هاوک» بمباران لیبی را شروع کرد درحالیکه هنوز فرمان به ناتو ابلاغ نشده بود. این اولین جنگ آفریکوم درآفریقا بود و در عین حال مقدمه اقداماتی که بعدأ باید صورت میگرفت. استقرار پایگاه آفریکوم به طور مداوم در لیبی قطعأ تثبیت شده است. این بخشی از میلیتاریزاسیون نئوکلونیال نه تنها شمال آفریقا که همه این قاره است.

برنامه ناتو که از کل حوزه مدیترانه یک دریای وابسته به ناتو بسازد به همان اندازه ماجراجویانه است که آفریکم میخواهد سوپرمن پرقدرت «روبوکوپ» آفریقا شود. موانع عمده در این راه لیبی، سوریه و لبنان بودند که ازطرفی عضو ناتو نبودند و از طرف دیگر هیچ ارتباط و همکاری چه مرئی وچه نامرئی با ناتو نداشتند.

برای درک اینکه ناتو نقش روبوکوپ (سوپرمن پرقدرت نیم مصنوعی) جهانی به خود گرفته بیانات فرمانده آن ژنرال «راسموسن» گویاست. هنوز زمانی که تریپولی بمباران میشد راسموسن گفت، اگر شما نتوانید نیروهایتان را به بیرون از مرزهایتان بفرستید نمیتوانید نفوذ بین المللی تامین کنید و اینکار را قدرتهای تازه ای انجام میدهند که ضرورتأ ارزشها و افکار مشابهی با شما ندارند.

ابهامی وجود ندارد، همه چیز روشن است. ناتو که یک سازمان نظامی با تکنولوژی بالاست وظیفه دارد از منافع آمریکا و اروپا دفاع کند، جلو رشد منافع کشورهای «بریکز» (برزیل، روسیه، هندوستان، چین و آفریقای جنوبی) که ظهوری نو در صحنه بین المللی دارند را سد کند، بومی ها را اعم از آسیائی یا آفریقائی ساکت کند. وخیلی ساده بهانه را «مسئولیت حفاظت» عنوان میکنند. البته نه حفاظت غیرنظامی ها که حفاظت از چپاول ها و غارت های سرمایه داران بزرگ .

با اینها که گفته شد صدور کارت قرمز برای قذافی تعجبی ندارد و باید او را برای همیشه از بازی خارج کنند. چندساعتی قبل از اینکه قذافی نبرد سرنوشت را آغاز کند رهبر کره شمالی با رئیس جمهور روسیه شامپانی روسی مینوشید واز اینکه در آینده ای نزدیک لوله های نفت و گاز به کشور او نیز میرسد حرف میزد و به طور رسمی و کمی خودمانی از آمادگی برای مذاکرات درباره زرادخانه فعال اتمی خود صحبت میکرد.

و بدین ترتیب است که رهبر کره شمالی تثبیت میشود و قذافی سرنگون.